Po prostu — Olaf Zoneman

Mocne pytanie. Teraz? Myślę, że pierwszy raz mogę powiedzieć z pełną świadomością i odwagą: jestem artystą. Wcześniej myślałem, że jestem projektantem, takim rzemieślnikiem projektowania graficznego. Ale doszedłem do wniosku, że w życiu chodzi mi jednak o sztukę. I nie potrafię od tego uciec. To się ze mnie wylewa. Z tego powstała decyzja, żeby zająć się muzyką, bo tam czuję się najbardziej swobodny i wolny.

Muzyka od zawsze była jedną z najważniejszych części mojego życia. Słucham jej non stop i od wielu lat sam próbuję ją tworzyć. Był czas, że uczyłem się gry na pianinie i podejmowałem próby tworzenia zespołów, ale nie wierzyłem, że mogę się tym zająć na poważnie. Była to dla mnie tylko zabawa. Jednak z perspektywy czasu, myślę, że to nie przypadek i podświadomie wybrałem ten kierunek znacznie wcześniej.

Projektowanie przestało przynosić mi satysfakcję. Brakowało mi swobody twórczej, a praca pod dyktando często dobijała. Potrzebowałam wolności i niezależności. Znalazłem to w tworzeniu muzyki.

Olaf jest dla osób, które są przeciążone nieautentycznymi przekazami w otaczającym nas świecie. Ja jestem szczery do bólu, a moja twórczość jest na maksa autentyczna. Płyta nosi nazwę „Prosta płyta”, dlatego promował ją prosty koncert, a jednym z utworów jest „Prosta piosenka”. Ostatnio w życiu potrzebuję prostoty w sztuce, w relacjach z ludźmi, i czuję, że inni też tego potrzebują. Zrozumiałem, że najprostsze rzeczy są często najważniejsze. Chciałem stworzyć muzykę, która nie sili się na bycie czymś, czym nie jest, ale która jest prawdziwa.

Na pewno. Myślę, że cały ostatni rok, kiedy zajmowałem się tylko muzyką, był jedną wielką autoterapią. Teraz mam dużo czasu na to, żeby po prostu usiąść na dupie i myśleć o tym, co jest dookoła, a nie skupiać na czymś innym.

Pracuję nad tym. Czerpię z tego, czego nauczyłem się jako projektant, czyli procesu projektowego. Wymyślam sobie motyw, robię research, trochę bodźcuję się konkretnymi elementami, robię moodboard wizualny, zbieram piosenki i motywy muzyczne, które mnie inspirują, zapisuję zasłyszane gdzieś teksty, albo takie, które przyjdą mi do głowy w formie pojedynczych zdań i nasycam się tym, co mi akurat w życiu towarzyszy. Po tym przychodzi etap, w którym robię setki szkiców. Wymyślam przykładowo trzydzieści piosenek, w których jeszcze nic nie ma, albo zaledwie parę zdań i powoli kształtuję ich finalną formę.

Założenie tej płyty było takie, że wszystko zrobię sam. Od muzyki, przez mix, wokale, grafiki, dystrybucję. I wszystko zrobiłem sam. Od początku do końca.

Ostatnio kręci mnie cisza i spokój. Teraz prowadzę proste życie, ale chciałbym jeszcze bardziej zwolnić. Widzę w tym potencjał na dalsze działania muzyczne.

Mam bardzo dużo planów na tu i teraz. Nie wybiegam za bardzo w przyszłość. Po prostu: dzieje się!